[KHR] อะไรก็ไม่รู้..... (3)
posted on 27 Oct 2009 18:00 by karlwares in KHR
ยังไม่ได้ตั้งชื่อ 5555
(ก็ตอนแรกกะเขียนเล่นๆ เฉยๆ ง่ะ =..=)
สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านมาก่อน
"สึนะ"
"หือ?" เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลหันตามคำเรียกของอาจารย์
ปัง!
"รีบอร์น!! อย่าเอากระสุนแปลกๆ มาลองกับฉันได้มั๊ยเนี่ย!?" ร่างเล็กโวย
"ก็ไม่ได้แปลกอะไรซักหน่อย แกเองก็น่าจะรู้จักกระสุนนี้" รีบอร์นแสยะยิ้มแล้วยกมือขึ้นขยับหมวกอย่างไม่น่าไว้ใจ
"? กระุสุนเดิม?? อะไรน่ะ??" สึนะเริ่มสำรวจตัวเอง... แต่จับแค่หัวก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติแล้ว
สิ่งต้องสงสัยที่เรียกว่าเส้นผมสีน้ำตาลไหม้ตกลงมาอยู่ด้านหน้า ร่างเล็กนิ่งไปถนัดใจ ก่อนเอื้อมมือไปจับด้านหลัง.. สัมผัสเนียนนุ่มนั่นทำให้แทบจะไม่อยากยอมรับความจริง
ร่างเล็กลุกขึ้นแล้ววิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วส่องกระจก...
...แล้วความจริงก็เปิดเผย...
สัมผัสเมื่อกี๊มันเกิดจาก 'ผม' ของเขาที่ตอนนี้ยาวสลวยจนถึงกลางหลัง....
"รีบอร์น!! นี่มันอะไรกัน!? ทำไมผมฉันยาวขึ้นล่ะ! แล้ว.. แล้ว...!!"
แกร๊ก..
สึนะสะดุ้งเฮือก แล้วเงียบกริบ เมื่อเห็นรีบอร์นชักปืนออกมาอีกรอบ
"จะโวยวายอะไรนักหนา.. ครั้งนี้ก็แค่เพิ่มฮอร์โมนเอสโทรเจนเข้าไปเท่านั้นแหละ"
"หา?"
(note : ฮอร์โมนเอสโทรเจน คือ ฮอร์โมนของเพศหญิงที่ทำให้แสดงลักษณะของสาวๆ ออกมาครับ = w =//)
...ซวย ซวย ซวยที่สุด...
...ไม่น่าเอามาบอกให้คุณแม่ช่วยด้วยเลย!...
ร่างเล็กนั่งน้ำตาตกในขณะคุณแม่กำลังรื่นเริงในการแต่งตัวตุ๊กตา.. ไม่ใช่สิ
จับลูกชายคนนี้ใส่ชุดผู้หญิง...!!! = A =!!
"คุณแม่ครับ.. พอเถอะครับ ไม่มีชุดที่มัน.... เป็นกางเกงเหรอ?"
นานะหยุดมือแล้วหันมายิ้มร่า "อุ๊ยตาย พูดอย่างงั้นได้ไงจ๊ะซือคุง ตอนนี้ลูกเป็นผู้หญิงอยู่นะจ๊ะ ก็ต้องใส่ชุดผู้หญิงสิ.." ว่าจบก็หันไปหาเครื่องประดับกุ๊กกิ๊กมาให้อย่างสนุกสนาน.... (??)
"ก็แล้ว... ทำไมมันต้องสั้นด้วยล่ะครับ! ลมมันเย็นอ่ะ ผมไม่ชอบ!! TT [] TT" ร่างเล็กว่าขณะพยายามดึงชายกระโปรงให้ต่ำลงมา... พอดีว่าเป็นชุดกระโปรงตัวเดียวน่ะนะ ดึงมากก็ไม่ได้
"ขาลูกออกจะสวย ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่จ๊ะ?"
...นั่นมันไม่ใช่ประเด็นครับ คุณแม่!!!...
สุดท้ายแล้ว สึนะก็ล้มเลิกความพยายามในการต่อต้าน...
ร่างเล็กกำลังเหล่มองคุณแม่ที่เดินหลั่นล้าด้วยสีหน้าที่บ่งบอกได้ว่าอารมณ์ดีอยู่ข้างๆ ......แน่นอนว่าเขาก็เดินอยู่ข้างๆ ด้วย...
...คุณแม่ครับ.. จับแต่งตัวในบ้านผมยังไม่ว่า แต่ทำไมต้องพาออกมานอกบ้านด้วยครับ! ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันหายไปหมดแล้ววววว ฮืออออ~!!...
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลสลวยที่ถูกปล่อยเรี่ยข้างแก้ม เดินคอตกไร้จิตวัญญาณอยู่ข้างๆ ไม่มีกะจิตกะใจอยากซื้ออะไรทั้งสิ้น.. หรือคุณแม่อยากได้ลูกสาวครับ?
ว่าแล้วก็ถอนหายใจเป็นรอบที่ล้าน ก่อนเงยหน้าขึ้น กะชวนคุณแม่กลับบ้าน
...หายไปไหนแล้ว?...
ร่างเล็กหันมองไปมา พยายามมองหาท่ามกลางฝูงชน.. คนเยอะขนาดนี้จะหาเจอมั๊ยเนี่ย?
สึนะกลับหลังหันเดินย้อนไปทางเก่า แล้วมองดูตามร้านต่างๆ
ปึ้ก!
"โอ๊ย! ข.. ขอโทษครับ พอดีผมไม่ทันมองทาง" ร่างเล็กลูบจมูกตัวเองป้อยๆ ...แล้วอะไรก็ตามแต่ดลบันดาลให้เขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าของบุคคลที่เข้าเดินชน
"มุคุโร่!! อีกแล้วเหรอ!!?" ร่างเล็กกระโดดถอยหนี แล้วตั้งการ์ด (<< เดี๋ยวนี้เริ่มเป็น 555)
ร่างสูงเลิกคิ้วอย่างสงสัย "คุณรู้ชื่อผมได้ยังไงครับ?"
...อ๊ะ จริงสิ ตอนนี้เราเป็นผู้หญิงนี่นา...
"อ.. เอ๊ะ... สงสัยจะจำผิดคน ขอโทษด้วยนะคะ" ร่างเล็กโค้งประหลก แล้วรีบวิ่งหนี...
ร่างสูงยืนนิ่งครุ่นคิด.. คนเมื่อกี๊หน้าตาคุ้นๆ อย่างประหลาด
"!!!!! ...วองโกเล่หรือครับ!!!?" ร่างสูงหันขวับตะโกนลั่นอย่างตกตะลึง ก่อนวิ่งไล่ตาม
"ม.. ไม่ใช่ค่ะ! คุณจำผิดคนแล้ว!" ร่างเล็กตอบขณะที่ยังไม่หยุดวิ่ง.. และไม่คิดจะหันไปมอง
"ถ้างั้นคุณวิ่งหนีผมทำไมล่ะครับ? ถ้าคุณไม่ใช่คนที่ผมคิด!" คนนี้ก็ถามขณะที่ยังวิ่งตามไม่หยุด
"ก็ถ้าเผื่อว่าคุณเป็นคนโรคจิต ฉันจะทำยังไงล่ะคะ!?"
...หน้าผมเหมือนคนโรคจิตขนาดนั้นเลยรึไงครับ!?...
ทั้งสองยังคงวิ่งไล่กันต่อไป ท่ามกลางสายตาหลายคู่ ที่มองว่าเป็นคู่รักที่กำลังวิ่งไล่จับกันอย่างหวานชื่น... (หา?)
"แฮ่ก แฮ่ก.. แฮ่ก..." ร่างเล็กยืนเอาศอกยันกำแพงข้างทาง พลางยกมือขึ้นมาแตะหน้าอกที่ตอนนี้หัวใจเต้นรัว
"พ.. พ้นแล้วมั้ง?" ว่าพลางหันไปมองด้านหลัง.. ถนนโล่งไม่มีใคร ร่างเล็กถอนหายใจแล้วยืนพิงกำแพง
มือเนียนยกขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า ก่อนปรับลมหายใจ
"เจอตัวแล้ว!!!"
นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง อ้าปากค้าง "!!!!!"
เผลอตัวอีกทีก็โดนเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว!
"แฮ่ก แฮ่ก... เดี๋ยวนี้ฟิตใหญ่แล้วนะครับ วิ่งเร็วจนน่าตกใจจริงๆ" ร่างสูงยกแขนขึ้นกันสึนะไม่ให้หนีไปไหน
"ฮะๆ พ.. พูดอะไรน่ะคะ ฉันก็วิ่งเร็วของฉันอยู่แล้ว" ยังคงพยายามเนียนเป็นคนอื่น
"แฮ่ก.. ห.. หลอกผมไม่ได้หรอกนะครับ... ยังไงผมก็รู้ว่าคุณคือวองโกเล่"
"คุณแน่ใจได้ยังไง?"
ร่างสูงหายใจช้าลง แล้วก้มลงกระซิบ "เพราะความรู้สึกมันบอกน่ะสิครับ"
ร่างเล็กขนลุกซู่ เมื่อรู้สึกถึงลิ้นร้อนที่ผ่านใบหู ใบหน้าขึ้นสีอย่างไม่ต้องสงสัย "ไปทำอะไรมาอีกล่ะครับ ถึงได้มาอยู่ในสภาพนี้"
"รีบอร์นน่ะสิ..." สึนะบ่นอุบอิบ ขณะพยายามหาทางหนี
"คึหึหึ อัลโกบาเลโน่งั้นหรอครับ? เข้าใจหาอะไรเล่นดีนะ"
"เดี๋ยวเถอะ! ฉันไม่ใช่ของเล่นนะ!... อื้อ"
ร่างสูงก้มลงประทับบนริมฝีปากบาง ก่อนรุกไล้ไปยังลำคอขาว..
"อื้อ..." เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลขัดขืน ขาข้างล่างเตรียมเตะเต็มที่.. มุคุโร่ยอมถอนริมฝีปากออกก่อนโดนเตะ
"...คุณน่ะไม่ใช่ของเล่นหรอกครับ... เพราะสำหรับผมแล้ว คุณเป็นอะไรที่สำคัญกว่านั้น..."
ใบหน้าเนียนขึ้นสีกับคำหวานของร่างสูง ก่อนเผยอริมฝีปากเหมือนจะพูดอะไร
".....ฉัน"
"ครับ?"
"คุณตำรวจคะ!! ช่วยด้วยค่าาาา! อีตาโรคจิตคนนี้มันจะข่มขืนหนู!!"
ร่างสูงหันขวับไปมอง เตรียมจัดการเต็มที่... อ้าว ไม่เห็นมีใครเลย?
พลั่ก!!
สึนะกำหมัดแน่นแล้วเสยเข้าให้เต็มเปา.. เรือนผมสีน้ำเงินพลิ้วตามร่างที่เอนอย่างควบคุมไม่ได้
"ว.. วองโกเล่โหดร้าย! ใบหน้าเป็นอาวุธสำคัญของผมนะครับ มาทำร้ายกันแบบนี้ได้ยังไง!?" มุคุโร่เงยหน้าขึ้น หมายจะทำให้ร่างเล็กใจอ่อน
...แต่ร่างเล็กวิ่งแผล็วไปโน่นแล้ว...
"อย่าหนีสิครับ วองโกเล่!" ร่างสูงรีบลุกขึ้น แล้ววิ่งไล่ตาม
"ใครจะอยู่ให้โง่กันเล่าาาา อย่าตามมานะ~!!"
- END(?) -
จบอย่างเมาๆ ไปอีก 1 ตอน... รู้สึกชักจะหลายเป็นฟิกรั่ว
(ได้ข่าวว่ารั่วมันตั้งแต่ตอนแรกอยู่แล้ว?)
อรั๊ง ~ ผมไม่รู้ ผมเมาครับ!!!
(//โดนเตะ)
...ชิ่งไปทำการบ้านก่อนละ...
(เดี๋ยวต้องอ่านหนังสืออีก อาทิตย์นี้สอบศิลปากร... โฮววววว)
To do list (<< มันกลับมาแล้ว...!!!!!)
- ฟิสิกส์ : ข้อ 6 - 15 - ข้อ 2/3/11/12/13
- ยังต้องสอบอีกไหม? (จันทร์หน้า)
- การงาน : เอ่อ.... ไอ้นั่นแหละ
- เลข : หาโจทย์สินะ?
- ชีวะ : สอบบทที่ 21 (จันทร์หน้า)
- ภาพนั้น... เหลือลงสี << ???????
อา.. เป็นนักเรียนช่างเหนื่อยยาก.... กรี๊ดดดดด
ปล. เมื่อคืนนอนกอดซือ.. กร๊ากกก (//สามง่ามตบ)
ปล.2 ชีวิตแค่โดนทำร้ายยยยยย ~~ โฮววววว
edit @ 27 Oct 2009 23:45:28 by Imm_Karl
Tags: 6927, khr, reborn, something, รีบอร์น, อะไรก็ไม่รู้ว18 Comments
(จิ้นเป็นภาพเป็นช็อต โอ้กกกก)
มันต้องมีต่อ!!อ้าก!!!
#1 By {+๑MimurRa๑+}-รัก18สุดใจ on 2009-10-27 20:24