Karl Wares

รู้สึกชักจะเริ่มดอง...

มาลงฟิกต่อฮะ

ตอนเก่าเชิญทางนี้ครับ >> Chapter 1

KHR Fan fiction

Pairing : คาดว่าหลายคู่.. แต่ที่แน่ๆ คือมี 6927

note : มันเกิดจากอาการเพ้อฮะ ฉะนั้นโปรดอย่าพยายามหาสาระจากมันมากนัก

At the first sight. (Part II : Mukuro's side)

....

ผมยังจำวันนั้นได้ดี.. วันที่เราพบกันครั้งแรก.. วันที่เธอคนนั้นได้เดินเข้ามาในชีวิต

"ไม่ทราบว่าจะไปไหนหรือครับ? ท่านลอร์ด" เสียงทักจากด้านหลังส่งผลให้ร่างสูงสะดุ้งเฮือก ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันกลับมามององครักษ์ที่ยืนดันแว่นส่งสายตาเขม่นมาให้

"ไปเดินเล่นน่ะ.."

"....แล้วทำไมใส่รองเท้าบู๊ตล่ะครับ?" ...ช่างสังเกตจริงนะครับ อุตส่าห์รู้อีกแน่ะว่าผมจะใส่บู๊ตก็ต่อเมื่อจะขี่ม้าเท่านั้น

ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย "อะไรกัน..ขอผมพักบ้างไม่ได้หรือไง จิคุสะ?"

"ถ้าท่านจะพักน่ะ ได้อยู่แล้วครับ...แต่ท่านโปรดนึกถึงสถานะของตัวเองด้วย ว่าท่านเป็นใคร"

ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น "ไม่ไว้ใจฝีมือผมหรือครับ? คิดว่าผมไร้ความสามารถขนาดนั้นเลยหรือ?" คราวนี้ถึงคราวองครักษ์หนุ่มสะอึกบ้าง ก่อนจะถอนหายใจ

"ก็ได้ครับ.. ระวังตัวด้วยแล้วกันนะครับท่านมุคุโร่"

ผมส่งยิ้มให้ ก่อนตอบ "สุดชีวิตเลยครับ"

.....

"อากาศสดชื่น.." ร่างสูงพึมพำแล้วหลับตาลงรับสายลมอ่อนที่พัดมาปะทะใบหน้าบนหลังม้าสีขาว

สภาพแวดล้อมเขียวขจีแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจากการทำงานบนโต๊ะได้ดีทีเดียว

แซ่ก แซ่ก..

...ใคร!? ในป่าลึกแบบนี้เนี่ยนะ?...

ผมลงจากหลังม้า แล้วเดินเข้าไปช้าๆ อย่างเงียบกริบ เห็นอะไรสีขาวๆ น้ำตาลๆ แวบๆ

...คนเหรอ?...

...แถวนี้มีคนอยู่ด้วยหรือเนี่ย?...

คิดได้ไม่นาน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าทางที่บุคคลนั้นเดินไปเป็น.......

"กรี๊ดดดดดดดด!!" เสียงหวานกรีดร้องลั่นก่อนจะหายไปจากสายตา ร่างสูงวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วเอื้อมมือลงคว้าฝ่ามือเล็กเบื้องล่าง

หมับ!

...เฮ้อ.. ทันพอดี...

ร่างสูงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเอ่ย "นิ่งไว้นะครับ.. เดี๋ยวผมจะดึงคุณขึ้นมา" ออกแรงได้ไม่เท่าไหร่ ร่างเล็กก็ถูกดึงขึ้นมาอย่างง่ายดาย ฝ่ามือเอื้อมไปโอบเอวบางให้เท้าสัมผัสพื้น

"ข...ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยชีวิตฉันไว้" เจ้าของเสียงหวานก้มหัวขอบคุณ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

ผมส่งยิ้มให้ "ไม่เป็นไรครับ ผมบังเอิญผ่านมาพอดี"

ร่างบางนิ่งเงียบไป เขาจึงเอ่ยต่อ "ทำไมคุณถึงได้มาเดินในป่าลึกคนเดียวแบบนี้ล่ะครับ? ไม่รู้หรือว่ามันอันตราย.."

เธอส่งยิ้มแห้งมาให้แล้วตอบเบาๆ ว่า "เอ่อ...คือ พอดีเดินเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ.."

...หือ? เดินเพลิน??...

"..คุณอาศัยอยู่แถวนี้หรือครับ? งั้นให้เกียรติผมไปส่งจะได้หรือไม่?" เอาเป็นว่าเปลี่ยนเรื่องเลยแล้วกัน... ผมถามด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้า พร้อมยื่นมือไปให้

ร่างบางยืนเงียบไปอีกครั้ง ผมจึงถามใหม่ "ว่าไงครับ?"

เธอสะดุ้งน้อยๆ ก่อนตอบตะกุกตะกัก "อ๊ะ! ค..ค่ะ" เสียงหวานพูดแล้ววางฝ่ามือลงมา ผมส่งยิ้มให้เธอ แล้วกุมมือเบาๆ นำทางไปที่ม้า

แต่สงสัยม้าจะอยู่ไกลไปหน่อย เสียงหวานเลยถามขึ้นมาอย่างใสซื่อ "อ..เอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณเดินเข้ามาหรือคะ?"

ผมส่งยิ้มให้ แล้วตอบ "ขี่ม้าน่ะครับ.. ตัวนั้นไง" นิ้วชี้ไปทางต้นไม้ต้นหนึ่ง..

"อ๊ะ! ม้าสีขาว" เสียงหวานอุทานอย่างประหลาดใจ.. "หรือว่าท่าน...?" ร่างบางส่งสายตาที่เป็นไปด้วยคำถาม ผมเพียงส่งยิ้มกลับไปให้ ก่อนจะพาตัวเองขึ้นม้า แล้วเรียกให้ร่างบางเดินเข้ามาใกล้ๆ

"ว้าย!" เสียงหวานอุทาน เมื่อผมยกเธอให้ขึ้นมานั่งบนม้า

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยขึ้นมาจากร่างบาง เธอเป็นคนไม่ใส่น้ำหอม เขารู้เพราะออกงานสังคมบ่อย...และส่วนใหญ่ในงานนั้นเขามักจะถูกห้อมล้อมไปด้วยกลิ่นฉุนกึก.. ซึ่งเขาเองก็ไม่ชอบ

"เคยขี่ม้ามาก่อนไหมครับ?" ผมถาม ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบังเหียนขึ้นมาจับ

"ไม่เคยค่ะ.." เสียงหวานตอบ

"..งั้นนั่งดีๆ นะครับ" ผมยิ้ม แม้เธอจะไม่เห็น ก่อนจะใช้ฝ่ามือตบตัวม้าเบาๆ เป็นสัญญาณให้ออกเดิน

"อ๊ะ!" ร่างบางเอนไปมาตามแรงเดินของม้าเล็กน้อย ก่อนจะนั่งนิ่งตัวเกร็ง.. ผมนั่งมองอย่างขำๆ

"ขออณุญาตนะครับ..." เสียงทุ้มกระซิบ ก่อนจะรวบบังเหียนไว้ด้วยมือข้างเดียว.. แล้วมืออีกข้างนำมาโอบเอวร่างบางเบาๆ ...เธอสะดุ้งเฮือก

"ให้ผมจับไว้ คุณจะได้ไม่ต้องเกร็ง เดี๋ยวคุณจะเมื่อย...ดีมั๊ยครับ?" ผมพูดพร้อมรอยยิ้ม.. รอยยิ้มมักจะประดับอยู่บนใบหน้าของผมเสมอ อาจจะเป็นเพราะถูกฝึกให้เข้าสังคมมาตั้งแต่เด็ก เลยชินกับการยิ้มให้คนอื่นล่ะมั้ง?

"อ๊ะ..ค่ะ.." ร่างบางค่อยๆ เลิกนั่งเกร็ง จนนั่งอยู่ในท่าที่สบาย

....

"อ๊ะ..เจอทางออกแล้ว" เสียงหวานอุทาน ยกมือขึ้นบังแดดที่ส่องลงมา... คงเป็นยามสายแล้วสินะ

"ที่นี่หรือครับ?" ผมค่อยๆ บังคับม้าให้หยุดลงช้าๆ

"ค่ะ" เสียงหวานว่าอย่างสดใส ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนลงจากหลังม้า แล้วเอื้อมมือไปโอบเอวร่างบางให้ลงมาสัมผัสพื้นหญ้าเบื้องล่าง

"...คฤหาสน์วองโกเล่.... ถ้าเช่นนั้น คุณก็คงจะเป็น.."

ร่างบางหันกลับมาส่งยิ้มหวาน "ค่ะ ซาวาดะ สึนะโยชิค่ะ.. ยินดีที่ได้รู้จัก"

ใบหน้าหวานได้รูปสวย ออกไปทางน่ารักแบบเด็กสาวซะมากกว่า แก้มเนียนใสสีแดงระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี เส้นผมสีน้ำตาลชี้ฟูน้อยๆ ยาวคลอเคลียไหล่บาง นัยน์ตากลมโดสีเดียวกันดูใสซื่อ ริมฝีปากเล็กแย้มยิ้มอย่างยินดี..

ผมส่งยิ้มกลับไปให้ ก่อนจะยกฝ่ามือบางขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากตนเองแผ่วเบา "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ท่านหญิง...ผม โรคุโด มุคุโร่" ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตา

กึก...

ผมชะงักกึกกับสิ่งที่เห็น.. ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ นัยน์ตาคู่โตเสะหลบนัยน์ตาของเขา มือข้างที่ว่างจับกระโปรงแน่น

...น่ารัก...

นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอคนที่ใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ นอกจากน้องสาวคนเดียวของผม

"ท่านลอร์ด...ใช่มั๊ยคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา ดึงสติของผมให้กลับมา

ผมส่งยิ้มให้ "เรียกชื่อผมก็ได้ครับ.."

คิ้วบางขมวดเข้าหากันน้อยๆ สีหน้าฉายแววไม่แน่ใจ "เอ่อ...มันจะไม่เป็นการเสียมารยาทหรือคะ?"

"ไม่หรอกครับ" ผมยิ้ม

"งั้นก็โอเคค่ะ" ร่างบางส่งยิ้มหวานตอบ.. เสียงนาฬิกาดังจากข้างในคฤหาสน์บอกเวลายามสาย...อย่างที่คาดเดาไว้

...สายขนาดนี้แล้ว ชักจะไม่อยากกลับเลยแฮะ...

...ช่างเถอะ รีบกลับดีกว่า.. กลับช้าเดี๋ยวจะยิ่งเป็นเรื่อง...

"..ผมคงต้องไปก่อนแล้ว..ขอตัวก่อนนะครับ" พลางยกฝ่ามือบางขึ้นสัมผัสริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนพาตัวเองขึ้นม้า

เสียงหวานเอ่ยรั้งผมไว้ "อ...เอ่อ ท่านล..เอ๊ย ท่านมุคุโร่.. เราจะได้พบกันอีกมั๊ยคะ?"

ผมหันกลับมาส่งยิ้มให้ "เมื่อโชคชะตากำหนดครับ..." ผมบังคับให้ม้าวิ่งออกไป.. ออกห่างจากตัวคฤหาสน์ไปทุกทีๆ

....

"ท่าน - ลอร์ด" เสียงโทนต่ำคล้ายเสียงเมื่อเช้าจับใจเรียกเขา ผมลอบถอนหายใจน้อยๆ ก่อนหันหน้าไปเผชิญกับ...

"มีอะไรหรือ? จิคุสะ"

"ไปทำอะไรมาครับ นานขนาดนี้...รู้มั๊ยครับว่า..." ก่อนที่จะโดนบ่นยืดยาว ก็มีร่างหนึ่งว่งเข้ามา

เรียกผมเสียงดัง "ท่านพี่!!" แล้วก็...พุ่งเข้ากอดอย่างแรง จนผมแทบตั้งตัวไม่ทัน

"เป็นห่วงแทบแย่ ไปไหนมาคะ ทำไมไม่บอกซักคำ? โคลมเป็นห่วงท่านพี่นะคะ" ดวงตากลมโตสีอะเมธิสต์ฉายแววเป็นห่วงชัดเจนจากแววตา

ผมยกมือขึ้นลูบหัวน้องสาวคนเดียวของผม ก่อนจะยิ้มตอบ "ไม่เห็นมีอะไรต้องเป็นห่วงพี่เลย.. โคลมสิครับ วันนี้เป็นยังไงบ้าง?"

เด็กสาวส่งยิ้มให้ "วันนี้สบายดีค่ะ คงเพราะอากาศดี.. ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ" พลางเดินนำจูงมือพี่ชาย

"อืม.. นั่นสินะครับ วันนี้อากาศดีจริงๆ" ผมพึมพำแล้วยิ้มกับตัวเอง

"? ..วันนี้เจอเรื่องอะไรดีๆ มาหรือคะ?"

ผมก้มลงมองเด็กสาวข้างกาย "รู้ด้วยหรือครับ?"

"รู้สิคะ ก็ท่านพี่ไม่ได้ยิ้มแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่"

"อะไรกันครับ? พี่ยิ้มให้โคลมทุกวันนะ"

เด็กสาวยิ้มขำ "โคลมหมายถึงยิ้มให้คนอื่นน่ะค่ะ.. เห็นท่านพี่ยืนยิ้มอยู่ โคลมก็เดาได้แล้วล่ะค่ะ ว่าต้องไปเจออะไรมาแน่ๆ"

"ใครบอก.. พี่กำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆ ของเราต่างหาก"

"อย่ามาโกหกเลยค่ะ โคลมดูออกนะคะ.. อยู่กับท่านพี่มาตั้งหลายปี ไม่รู้ก็แปลกแล้วค่ะ.. ใช่มั๊ย? จิคุสะ" เด็กสาวว่าพลางหันไปถามบุคคลที่เดินตามมาข้างหลัง

"ครับ"

"แล้วเคนล่ะ?" เด็กสาวถามต่อ

"วิ่งเล่นอยู่ในสวนด้านหลังเหมือนเดิมน่ะครับ"

"ฮะๆ เหมือนเดิมเลย"

......

....

..

-- TBC!! --

+Talk+

- โอ้กกกก กว่าจะเข็นจบ  หากบทมันคล้ายๆ กับตอนที่แล้วอย่าแปลกใจครับ.. ผมอยากลองเขียนในอีกมุมมองนึงดูบ้างน่ะ (แฮ่กๆ ...กว่าจะจบ ...ได้ข่าวว่าพรุ่งนี้ต้องตื่น 8.30 นะ)

- ตอนหน้าจะกลับไปเขียนฝั่งสึนะละครับ.. อาจจะได้ลงแฟนอาร์ตนิดหน่อย (ไม่กล้าสัญญาอ่ะว่าจะลง.. เพราะผมสัญญาทีไร มันมักจะไม่ค่อยได้ลงตามสัญญา..เบี้ยวทุกที )

- เจอคำผิดก็บอกได้นะครับ (เพราะผมพิมพ์สดน่ะ.. ไม่ค่อยชอบพิมพ์เก็บไว้ มันนึกไม่ค่อยออก.. นั่งพิมพ์แบบนี้กดดันตัวเองดี 555)