Karl Wares

Happy Birthday มุคุโร่!!

(ชื่อเอนทรี่ซะเสื่อม...)

 

Full View

รูปอย่างเผา... แต่ผมวาดตั้งแต่เมื่อวันศุกร์แล้วนะฮะ...พูดจริงจริ๊งงง

ว่าจะลงสีอยู่หรอก แต่ช่วงนี้งานรุมเร้า(+ขี้เกียจ...) แล้วก็เมื่อวานดันบ้านั่งแต่งฟิคเข้าไปซะ 5 หน้า..

 

ต้องอวยพรตามธรรมเนียมสินะ?

ขอให้มีความสุขกะทูน่าไปนานๆ นะฮะ ~~

*กระโดดกอดสับปะรด* (<<มันยังไม่เลิก)

//โดนเตะออกมา

 

ป๋า...โผล่มามีบทบ้างได้แล้ว!! คิดถึง!! = [] =

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

 

 

[Fan Fiction KHR] : ความทรงจำที่หายไป

Pairing : ดูจะส่อหลายคู่ แต่หลักๆ แล้วคือ 6927 (<<แต่งเป็นอยู่คู่เดียวอ่ะ)

Note : ค่อนข้างยาวนะครับ = w = (<<เอ็งเขียนออกมาได้ยังไง ยาวขนาดนี้..)

 

 

 

 

7 มิถุนายน 19XX เวลา 20.30 น.

ผัวะ!!

"โอ๊ยย!" ความเจ็บปวดแล่นปล๊าบบริเวณต้นคอ ก่อนภาพเบื้องหน้าจะลางเลือน

"รุ่นที่ 10!! / สึนะ!!" เสียงเพื่อนสนิททั้งสองดังเข้าโสตประสาท ก่อนเสียงฝีเท้าอันรีบร้อนจะวิ่งจากไป

"หนอย ยามาโมโตะ! ฝากรุ่นที่ 10 ด้วย!" เสียงมือขวาตะโกนลั่นก่อนเสียงฝีเท้าจะดังออกไป

"สึนะ! ทำใจดีๆ ไว้นะ" ใบหน้าของผู้พิทักษ์แห่งวรุณเริ่มลานเลือนลง ของเหลวสีแดงไหลออกจากปากแผลอย่างไม่ยอมหยุด ยามาโมโตะรีบหยิบผ้ามากดปากแผลไว้

"อดทนไว้นะ สึนะ" เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนสติจะดับวูบลง

 

 

8 มิถุนายน 19XX เวลา 08.15 น.

เปลือกตากระตุกน้อยๆ ก่อนนัยน์ตาน้ำตาลจะค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ ..แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าแยงเข้านัยน์ตา จนต้องหรี่ตาลงใหม่เพื่อปรับให้ชินกับแสง ความเจ็บปวดที่ศรีษะแล่นปลาบ

"รุ่นที่ 10 ครับ! เป็นยังไงบ้าง?" เสียงดีใจของใครบางคนแล่นเข้ามา เด็กหนุ่มยันตัวขึ้นนั่ง โดยมีเด็กหนุ่มผมเงินยื่นมือเข้าช่วย

นัยน์ตาสีน้ำตาลมองไปรอบๆ อย่างงงๆ มองหน้าแต่ละคนที่อยู่ในห้องที่จ้องมองมาทางเขาอย่างยินดี

 

....

 

"...พวกนาย...เป็นใคร?" ประโยคที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง ส่งผลให้บางคนถึงกับเข่าอ่อน

"เฮ้ สึนะ..เล่นอย่างงี้ไม่ตลกเลยนะ" เด็กหนุ่มผมดำชี้ฟูร่างสูง ที่ยืนอยู่ข้างๆ เตี้ยงอีกฝั่งเอ่ยขึ้น

"ฉันไม่ได้เล่นนะ...จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร" นัยน์ตาสีน้ำตาลหรี่ลงอย่างเศร้าสร้อย

"ร..รุ่นที่ 10..." ผู้พิทักษ์แห่งวายุ โกคุเดระ ฮายาโตะ ถึงกับหน้าซีด เข่าอ่อน ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น

"เป็นเพราะผมแท้ๆ ..ถ้าผมระวังตัวกว่านี้ เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น"

"นายไม่ผิดหรอกโกคุเดระ..ตอนนั้นฉันเองก็อยู่ด้วย..แต่ก็ช่วยอะไรนายไม่ได้..ขอโทษด้วยนะ สึนะ" คิ้วของเด็กหนุ่มขมวดแน่น

"พวกแกจะมัวมาโทษตัวเองอย่างงี้เพื่ออะไร? ในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว จะย้อนกลับไปแก้ไขอะไรก็ไม่ได้..สู้ใช้สถานการณ์นี้ให้เป็นประโยชน์ดีกว่า.."

"คุณรีบอร์น...ทำยังไงล่ะครับ?" เด็กหนุ่มผมสีเงินเงยหน้าขึ้นมอง เขาเองก็หันไปมองตาม...เด็กทารกงั้นเหรอ?

"ก็บอกมันไปซะว่า มันเป็นบอสรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่"

"..แฟมิลี่?" ร่างเล็กเอ่ยทวนคำอย่างสงสัย "พวกนายพูดเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เห็นจะเข้าใจ" เด็กหนุ่มผมสีเงินหันหน้ามาทางเขา ก่อนจะอธิบายเสียยาวยืด และแนะนำตัว

"...มาเฟีย...เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว เด็กธรรมดาอย่างฉันที่ไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่างเนี่ยนะ จะเป็นได้ถึงรุ่นที่ 10 แห่ง..แฟมิลี่อะไรนั่นน่ะ.." ร่างเล็กพูดขึ้นหลังจากฟังเรื่องราวจบ

"วองโกเล่แฟมิลี่ครับ.." เด็กหนุ่มที่ชื่อโกคุเดระตอบ

"เออ..นั่นแหละ วองโกเล่แฟมิลี่"

"..รู้สึกมันหัวดื้อขึ้นนะ..ว่ามั๊ย? อิเอมิตสึ" เด็กทารกชุดสูทร่างเล็กหันไปพูดเบาๆ กับร่างสูงข้างกาย

"อืม.." เสียงทุ้มตอบพึมพำในลำคอ "ปล่อยให้เค้าอยู่คนเดียวซักพักคงจะดีกว่า.."

"พวกแกได้ยินแล้วใช่มั๊ย? ปล่อยให้เจ้าสึนะมันอยู่คนเดียวซะ"

"..ครับ คุณรีบอร์น" แต่ละคนค่อยๆ ทยอยกันเดินออกไปจากห้องสีขาวโล่งตา

ห้องกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงถอนหายใจเฮือก แล้วบ่นพึมพำ

"...เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว.."

 

 

9 มิถุนายน 19XX เวลา 07.30 น.

วันนี้เป็นวันที่เขาออกจากโรงพยาบาลได้ ทั้งๆ ที่ความทรงจำยังไม่กลับมา สึนะรู้สึกตะหงิดๆ ตั้งแต่เช้าแล้ว ว่าเหมือนลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ ไป...แต่ก็นึกไม่ออก

"เฮ้อ..." ร่างเล็กนั่งถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินลงไปชั้นล่างของบ้าน

"เอ่อ..คุณแม่ครับ ผมไปข้างนอกนะครับ.." พอเขาพูดไปอย่างงั้น ตอนแรกหญิงสาวคัดค้านแทบตาย แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมปล่อยเขามาจนได้

ร่างเล็กเดินไปตามทาง รับสายลมที่พัดมาเอื่อยๆ พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อย่างสดชื่น

สึนะก้าวเท้ามาจนถึงสวนแห่งหนึ่ง เจอเข้ากับร่างสูงในเครื่องแบบนักเรียนยืนถือท่อนเหล็กไว้ในมือทั้งสองข้าง กับ...ซากคนนับสิบที่นอนไม่ได้สติ

"หวา..น่ากลัวจัง รีบไปดีกว่า" ร่างเล็กพึมพำ แล้วรีบหันมากลับมาเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว..แต่ร่างสูงที่อยู่ในสวนสาธารณะเร็วกว่า เดินออกมาดักทางข้างหน้า

"ว..เหวอ!!" ร่างเล็กอุทานลั่น แล้วกระโดดถอยหลัง

"มาให้ฉันขย้ำหรือไง? เจ้าสัตว์กินพืช.." นัยน์ตาเรียวสีดำของร่างสูงที่ส่งมานั้นช่างน่ากลัว

.....

"..ส..สัตว์กินพืช? ...หมายถึงผมเหรอครับ?" สึนะทวนอย่างงงๆ เล่นเอาร่างสูงชะงักกึก นัยน์ตาเรียวมองไปที่ศรีษะซึ่งสวมหมวกอยู่ มือเรียวเอื้อมไปดึงหมวกออก

"อ๋า..หมวกผม" ร่างเล็กยื่นมือไปหมายจะเอาคืน แต่ต้องชะงักกึกด้วยสายตาที่จ้องมา

ผ้าพันแผลสีขาวถูกพันอย่างแน่นหนาบริเวณศรีษะ และด้านหลังก็ปรากฏรอยสีแดงจางๆ นัยน์ตาสีดำเบิกขึ้นเล็กน้อยราวประหลาดใจ

"แกสูญเสียความทรงจำงั้นเหรอ?"

ร่างเล็กทำหน้างงก่อนตอบ "อ่ะ..ครับ..คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ?"

"...ไม่มีอะไร...ฉันไปล่ะ" ร่างสูงนิ่งไปนิด ส่งหมวกคืนให้ แล้วหันหลังกลับเดินจากไป ร่างเล็กทำท่าจะเรียกตัวไว้ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป

 

 

วันเดียวกัน เวลา 09.30 น.

ร่างเล็กเดินมาเรื่อยๆ จนถึงตึกร้างที่ดูคุ้นตาแห่งหนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบๆ

"อ๊ะ บอส..อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เสียงหวานทักเขาจากด้านหลัง เล่นเอาสะดุ้งโหยง

"อ..อรุณสวัสดิ์..เธอเป็นใครเหรอ?"

"เอ๋? ..นี่โคลมไงคะ บอสจำไม่ได้เหรอ?" เด็กสาวร่างเล็กในเครื่องแบบนักเรียนสีเขียวหม่น เรือนผมสีเข้มสั้นทรงประหลาดตา และนัยน์ตาสีม่วงสดใสเพียงคู่เดียวจ้องมองมาอย่างงงๆ

"โคลม...เอ่อ คือ..ผมสูญเสียความทรงจำน่ะ ต้องขอโทษด้วยนะที่ผมจำเธอไม่ได้" นัยน์ตาสีน้ำตาลสลดลง ผิดกับนัยน์ตาของฝ่ายตรงข้ามที่เบิกกว้างอย่างตระหนก

"สูญเสียความทรงจำ!? งั้นเรื่องวันนี้...บอสก็จำไม่ได้น่ะสิคะ?" ร่างเล็กลนลาน..นี่ถ้าท่านมุคุโร่รู้จะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

"เรื่องวันนี้?...วันนี้มีอะไรงั้นเหรอ?" เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว

"ก็วันนี้เป็นวัน ก..." ริมฝีปากบางอมชมพูชะงักกึก ทำสีหน้าลำบากใจ เมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นในหัว

"อะ..โคลมต้องไปแล้ว...รีบนึกให้ออกนะคะบอส ก่อนมันจะสายเกินไป" เด็กสาวตรงเข้ามาหอมแก้มเขา แล้ววิ่งจากไป เด็กหนุ่มยกมืกขึ้นจับแก้มด้วยสีหน้าแดงฉ่า

"ว..วันนี้..มีอะไรกันนะ?" ร่างเล็กก้าวขาเดินต่อไป พยายามคิดอย่างหนัก แต่ก็คิดไม่ออก

 

 

วันเดียวกัน เวลา 10.45 น.

"กลับมาแล้วครับ" ร่างเล็กเปิดประตูบ้านเข้ามา ก่อนจะล้มหงายหลังเมื่อมีใครบางคนพุ่งเข้ามา

"รุ่นที่ 10 คร้าบบบ ปลอดภัยดีใช่มั๊ยครับ? หายไปอย่างงี้ผมเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ! เจ้าบ้าเบสบอลก็ไม่ยอมปล่อยให้ผมไปตามหารุ่นที่ 10 อีกต่างหาก!" เป็นโกคุเดระที่พุ่งเข้ามากอดเขาซะเต็มเหนี่ยว

"ก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวจะสวนทางกับสึนะเอา รออยู่ที่บ้านนั่นแหละ เดี๋ยวก็กลับมา..โย่! สึนะ เป็นไงบ้าง?" ร่างสูงของเด็กหนุ่มผมดำที่มักมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอเดินออกมาจากห้องรับแขก

"อ่า..ยามาโมโตะ? ก็ดีขึ้นนะ..แหะแหะ" ร่างเล็กหันไปคุยกับร่างสูง ก่อนจะหันมามองเจ้าของเรือนผมสีเงิน "นี่...โกคุเดระคุง...ปล่อยฉันซะทีสิ"

"เหวออ!! ข...ขอประทานโทษครับ! รุ่นที่ 10" โกคุเดระลนลานรีบปล่อยมือออกจากตัวเขา แล้วช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืน

ร่างเล็กนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามออกไปว่า "นี่...วันนี้เป็นวันอะไรหรอ?"

"หืม? วันนี้วันที่ 9 มิถุนายน ครับ" ผู้พิทักษ์แห่งวายุตอบ

เส้นผมสีน้ำตาลชี้ฟูสั่นไหวไปตามแรงส่ายของศรีษะ "ไม่ใช่ๆ ไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น..ฉันหมายถึงวันนี้เป็นวันสำคัญอะไรรึเปล่าน่ะ? ..ได้ยินโคลมเขาบอกมาน่ะ"

"โคลม? ..ตัวแทนผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกน่ะหรือครับ?" โกคุเดระถาม

"ฉันเองก็ไม่รู้ด้วยสิว่าเค้าเป็นผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกรึเปล่า...เมื่อกี๊นายบอกว่าตัวแทนเหรอ?"

ร่างสูงข้างๆ เป็นคนตอบแทน เมื่อโกคุเดระเดินจากไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด "ฮะๆๆ อย่าไปสนใจหมอนั่นเลย หมอนั่นก็เป็นอย่างงี้เสมอแหละ เวลานายพูดถึงมุคุโร่"

"...มุคุโร่..." ร่างเล็กทวน

"อื้อ ใช่..ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกน่ะมี 2 คนจากเหตุผลบางประการน่ะ คือมี โดคุโร โคลม ที่นายไปเจอมาวันนี้ กับอีกคนที่ชื่อ โรคุโด มุคุโร่" ยามาโมโตะพูดไปพลางเดินนำสึนะให้เข้ามานั่งในห้องครัว

"...โรคุโด...มุคุโร่..." ร่างเล็กทวนชื่อตาม ก่อนความปวดจี๊ดจะเล่นงานเข้าที่ศรีษะจนไม่มีแรงแทบจะยืน

"โอ๊ยย!!" ร่างเล็กส่งเสียงอุทานลั่นก่อนจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น ทำให้ทุกคนในบริเวณนั่นวิ่งเข้ามาหา

"สึนะ! เป็นอะไรไป?"

ร่างเล็กไม่ตอบ แต่กุมหัวแน่น ในหัวมีภาพแล่นเข้ามามากมายนับไม่ถ้วน..แต่มีบางส่วน ที่สำคัญ...ขาดหายไป...

 

"มุคุโร่...นายเกิดวันที่เท่าไหร่เหรอ?" เด็กหนุ่มถามร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกาย

"อยากรู้หรือครับ?" ร่างสูงถามกลับ แล้วเอนตัวลงนอนบนตักนุ่ม

"ไม่อยากรู้แล้วจะถามทำซากอะไรเล่า..." ร่างเล็กหน้าขึ้นสีอย่างน่ารัก มือเล็กยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมสีน้ำเงินที่ปรกอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย

"หึหึหึ งั้นเรามาแลกเปลี่ยนกัน..บอกวันเกิดของวองโกเล่มาก่อน แล้วผมจะบอกวันเกิดของผม.." ร่างสูงหัวเราะ

ร่างเล็กทำสีหน้างงๆ แต่ก็ตอบตกลง "ก็ได้ ไม่มีปัญหาอะไรนี่?..ฉันเกิดวันที่ 14 ตุลา น่ะ..แล้วนายล่ะ?"

ร่างสูงส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้เด็กหนุ่มที่มองมาตาแป๋ว "วันนี้ครับ..วันที่...."

 

ภาพขาดหายลง พร้อมกับความเจ็บปวดที่หายไป..ร่างเล็กนั่งเหงื่อท่วมตัว และหอบหายใจ

"รุ่นที่ 10 ครับ น้ำครับ.."

"ขอบใจนะ โกคุเดระคุง.." สึนะส่งยิ้มไปให้ขอบคุณ แล้วรับแก้วน้ำมา

"...ความทรงจำกลับมาแล้วหรือครับ?"

ร่างเล็กพยักหน้า แล้วตอบ "อือ..แต่มันมีบางส่วนที่หายไปน่ะ...อ๊ะ ฉันขอตัวก่อนนะ" เด็กหนุ่มรีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง แล้วเปิดปฏิทินที่ตั้งโต๊ะดูอย่างละเอียด

"วันนั้นวันที่เท่าไหร่นะ...วันในความทรงจำนั่น.." ร่างเล็กพึมพำ ก่อนจะวางปฏิทินลง แล้วไปเปิดหาตามสมุดบันทึกต่างๆ

...ไม่มี...ตรงนี้ก็ไม่มี!...ไอ้นั่นก็ไม่เจอ!..นี่เขาไม่ได้จดไว้เลยรึไงนะ!?...

ร่างเล็กนั่งหัวเสียรื้อข้าวของภายในห้องจนจากที่เดิมรกอยู่แล้ว ยิ่งรกเข้าไปใหญ่ โดยมีเด็กทารกในชุดสูทยืนถือสมุดเล่มเล็กๆ ไว้ในมือแอบดูอยู่

"บอสที่ดีต้องจำได้โดยไม่พึ่งบันทึกเฟ้ย"

 

 

เวลา 16.20 น.

"อ๋า...นึกไม่ออกๆ ทำยังไงก็นึกไม่ออก...วันแสนสำคัญวันนั้น ทำยังไงก็นึกไม่ออก.." ร่างเล็กนั่งบ่นพึมพำ ถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่ในห้องที่เละจนไม่เหลือซาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินลงไปข้างล่าง

"ผมออกไปข้างนอกนะครับ คุณแม่" ตะโกนบอกหญิงสาว แล้วรีบวิ่งออกไป

 

 

เวลา 16.35 น.

ขาทั้งสองข้างพาร่างเล็กวิ่งมาถึงหน้าตึกที่เคยเป็นสวนสัตว์เก่าแห่งหนึ่ง ร่างเล็กยืนมองก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ร่างเล็กก้าวเดินไปตามเนินดินช้าๆ สมองก็คิดอย่างหนัก จนขาพามาถึงข้างในห้องที่พบกันครั้งแรกในฐานะศัตรู เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองไปยังโซฟา...ไม่มีใครอยู่...

"...มุคุโร่..." ร่างเล็กพึมพำ แล้ววิ่งหารอบๆ ห้อง...แต่ก็ไม่เจอ

"ไปอยู่ไหนของเค้านะ...อ๊ะ..หมอกนี่มันอะไรกัน?...หมอก..??" คำพูดสุดท้ายหลุดออกจากปาก ก่อนเปลือกตาจะหนักอึ้งขึ้น และปิดลงช้าๆ

สายลมอ่อนๆ พัดเส้นผมสีน้ำตาลให้ปรกลงบนใบหน้า ส่งผลให้ร่างเล็กตื่นขึ้น

"...นี่ที่ไหนเนี่ย?..." ร่างเล็กพึมพำก่อนจะมองไปรอบๆ

รอบด้านเป็นลานกว้างที่ปกคลุมไปด้วยพื้นหญ้านุ่มสีเขียวขจี รอบบริเวณไม่มีสิ่งใดนอกเหนือไปจากผืนหญ้าและท้องฟ้าที่ไร้เมฆาและวรุณ...หากแต่ที่แห่งนี้ก็ยังคงสว่างได้อย่างเหลือเชื่อ

"...มุคุโร่ นายอยู่หรือเปล่า?" ร่างเล็กส่งเสียงตะโกน

"คร้าบ อยู่ครับ วองโกเล่" เสียงทุ้มลอยมา ก่อนที่ตัวจะโผล่ออกมาจากกลางอากาศแล้วกระโดดมายืนลงบนพื้นอย่างสวยงาม

ร่างสูงส่งยิ้มมาให้ แล้วถาม "มีอะไรให้รับใช้หรือครับ?"

"...ก็นายเป็นคนเรียกฉันมา ฉันต่างหากที่ควระเป็นฝ่ายถาม.."

"อ้าว..ก็วองโกเล่เป็นคนมาหาผมก่อนไม่ใช่หรือครับ? พอดีผมยังออกไปไม่ได้น่ะ เลยเรียกวองโกเล่เข้ามา...ตกลงมีอะไรหรือครับ?"

ร่างเล็กสะอึก แล้วก้มหน้าลงบ่นพึมพำ ".........."

"หืม? อะไรนะครับ? ผมไม่ได้ยิน" ร่างสูงก้มหน้าลงไปฟัง

เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองหน้าร้อนผ่าว แล้วบ่นงึมงำ "ฉันบอกว่า....ถ้าไม่มีอะไร แล้วมาไม่ได้รึไง?"

ร่างสูงนิ่งแล้วกระพริบตาปริบๆ ก่อนส่งยิ้มอย่างเอ็นดูไปให้ "หมายความว่ายังไงครับเนี่ย? ..มีอะไรแฝงความนัยหรือเปล่าครับ? หึหึหึ"

"คิดเอาเอง" ร่างเล็กตอบสั้นๆ แล้วหันหน้าหนี ซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดง

มุคุโร่อมยิ้มขำ "งั้นผมจะคิดเข้าข้างตัวเองนะครับ ว่าเมื่อกี๊วองโกเล่บอกว่า...คิดถึงผม"

สึนะหันขวับมาส่งเสียงแย้งทันใด "จะบ้าเหรอ....!!!?"

ร่างสูงโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากบางที่ยังพูดไม่จบ ร่างที่เล็กกว่าถึงกับตะลึงยืนนิ่ง

ภาพความทรงจำในวันนั้นแล่นเข้ามา...

 

ร่างสูงส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้เด็กหนุ่มที่มองมาตาแป๋ว "วันนี้ครับ..วันที่ 9 เดือนมิถุนายน..." 

 

เมื่อร่างสูงถอนริมฝีปากออก เด็กหนุ่มถึงจะได้สติ และใบหน้าก็ขึ้นสีแดงแจ๋อย่างที่คิดไว้ ร่างเล็กก้มหน้าลงหลบนัยน์ตาสองสีที่จ้องมองมา

"ตกลง...นึกออกหรือยังครับ? เรื่องที่ลืมไป..." ร่างเล็กพยักหน้าหงึกหงัก แล้วเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสองสีทั้งๆ ที่ใบหน้ายังติดจะแดงๆ

"อือ นึกออกแล้ว...วันนี้...เป็นวันเกิดนาย...มุคุโร่" เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยิ้มรับ

"...สุขสันต์วันเกิดนะ..มุคุโร่" สึนะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม แล้วเขย่งขึ้นหอมแก้มร่างสูง

"ขอบคุณครับ วองโกเล่..." ร่างสูงเอื้อมมือมากอดร่างเล็ก แล้วกระซิบเบาๆ

 

...ขอบคุณนะครับ...สึนะโยชิ...

 

...นี่คงเป็นสิ่งที่ฉันให้ได้สำหรับตอนนี้...

 

...สุขสันต์วันเกิดนะ...สายหมอกของฉัน...

 

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

มีความสุขกะทูน่านานๆ นะสับปะรด

...แล้วจะเซ่นทูน่าไปให้บ่อยๆ ...

(^พูดยังกะตายแล้ว..)

ปล. บอกได้คำเดียวหลังแต่งจบว่าเขิน!! แบบ..ไม่เคยแต่งอะไรแบบนี้ เคยแต่อ่านของคนอื่น สูบ และจิ้น555

ปล.2 ตอนแรกพล็อตนี้ว่าจะแต่งให้มันโศกกว่านี้...แต่ไหงออกมาเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้ = = (รู้สึกเหมือนตอนท้ายๆ ตัดจบยังไงชอบกล..)

 

To do list.

- อังกฤษ : ตารางคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษไทย (...ส่งวันไหนหว่า? -*-)

- ไทย : ท่องอาขยาน (พฤหัสหน้าของหน้า)

- คณิตเพิ่ม : หนังสือ (ทำเรื่อยๆ ไม่มีกำหนดส่ง)

- คณิตหลัก : หนังสือ (ไม่มีกำหนดส่ง), อ่านหนังสือเตรียมสอบเก็บคะแนน(ศุกร์หน้า )

- การงาน : เย็บกระเป๋าผ้า...., เตรียมอุปกรณ์ไปเพ้นท์ลาย (พรุ่งนี้)

- สังคม : โปสเตอร์รณรงค์ต่อต้านยาเสพย์ติด (ศุกร์หน้า)

- รอคอยรีบอร์นเล่ม 13 จากแนนซี่ ~~~~ (วันจันทร์) << อ่านแล้วจิ้น 6927 มากมาย

- เตรียมเปิดโรงงานนรก (วันจันทร์..  <<ไม่เป็นอันเรียนแหง..)

- ...จะทำหนังสือแฟนฟิค...แล้วนะครับ... มีใครสนใจไหม?

- ทำสามง่าม*2

 

งานน้อยลงแล้ว!!! เยสสสส