Karl Wares

สวัสดีเดือนใหม่คร้าบบบ ~~ ๐(_ _)๐

ตอนนี้กำลังปั่น มุคุเอวเท่าไหร่อยู่..

ว่างๆ ก็เลยเอาฟิกมาลงครับ.. (แต่งดองไว้นานละ)

ประกาศเสียหน่อย...

ฟิกที่จะลงนี่ เป็นฟิกวายเรื่องแรกของบลอก (และของผม) น่ะ...

แต่งไปเลี่ยนไป......ฮา

(ชื่อเรื่องแบบสิ้นคิด.. =A=)

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

Fan Fiction Katekyo Hitman Reborn! : When I can't sleep

Pairing : Rokudou Mukuro x Sawada Tsunayoshi (6927)

Rate : เอ่อ...อ่านได้ทุกวัยมั้งฮะ ไม่มีฉากเรท (ผมเขียนไม่เป็น = w =)

Warning : อ่า...เรื่องนี้ค่อนข้างเน่านะฮะ...และตัวละครก็ค่อนข้างหลุดจากความเป็นจริง.. = w =

ความมืดโรยตัวลงอย่างแช่มช้า ปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดให้มืดสนิท เมื่อไร้แสงไฟ...ยามนี้เป็นเวลากลางคืน

...เวลาสำหรับไว้พักผ่อน...

หากแต่มีเด็กชายคนหนึ่ง นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงท่ามกลางความมืด โดยมีแสงจันทร์สลัวๆ ลอดผ่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย

...ทำไมจู่ๆ เราถึงได้นอนไม่หลับ?...

หลังจากที่พยายามหลับอยู่กว่า 10 นาทีท่ามกลางความมืดที่ดูจะเงียบสนิทเกินไปก็ทนไม่ไหว จนต้องลุกขึ้นนั่ง ส่งผลให้นัยน์ตาสีน้ำตาลปนส้มคู่โตสะท้อนแสงจันทร์ในความมืด...

เด็กชายค่อยๆ ลุกจากเตียง และย่องออกจากห้องลงไปยังห้องครัวชั้นล่าง มือบางเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟในห้องครัว อย่างไม่กลัวใครจะตื่น ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้

...นอนไม่หลับจริงๆ ตาสว่างโร่เลยแฮะ...

เด็กชายนั่งนิ่งเท้าคางจ้องโต๊ะ ราวกับมันจะทำให้เขาหลับได้ ถ้าจ้องมันนานๆ เข้า...หลังจากนั่งเหม่อไปได้ซัก 10 นาที แก้วบรรจุของเหลวสีขุ่นก็ถูกยื่นมาตรงหน้า

"นอนไม่หลับหรือครับ? วองโกเล่..." เสียงทุ้มที่ฟังคุ้นหู...เรียกให้เด็กชายที่กำลังนั่งเหม่อเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง

"!! ม..มุคุโร่!" ใช่แล้ว...ผู้ที่ปรากฏกายต่อหน้าเขายามนี้ คือ...โรคุโด มุคุโร่

"คึหึๆๆ ตกใจขนาดนั้นเชียวหรือครับ?" มุคุโร่ว่า ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงฝั่งตรงข้ามสึนะ ที่กระเถิบหนีออกห่างจากโต๊ะ

อย่างอัตโนมัติ

"นายมาที่นี่ได้ไง...แล้วมาทำไม?"

"เป็นห่วงโคลมหรือครับ? วางใจเถอะครับ วองโกเล่...คืนนี้ผมไม่ได้มาหาเรื่องคุณหรอก..." ถึงแม้ประโยคนี้จะทำให้เขาคลายความกังวลไปไม่มากก็น้อย แต่เขาก็ยังคงไม่ไว้ใจอยู่ดี

"แล้วนายมาที่นี่ทำไม?" เด็กหนุ่ม

"ผมก็แค่นอนไม่หลับนิดหน่อย เลยออกมาเดินเล่นเท่านั้นครับ...แต่บังเอิญเจอคนร่วมชะตากรรมเดียวกัน กะว่าจะมานั่งเป็นเพื่อนซักหน่อย...แต่ดูท่าทางเขาจะไม่ต้องการซะล่ะมั้งครับ?" เจ้าของนัยน์ตาสองสีเบือนสายตามาสบด้วย ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"..ด...เดี๋ยวสิ!"

"มีอะไรครับ?" รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของผู้ถูกเรียก แล้วขยับริมฝีปากถามอย่างสุภาพ

"อ..เอ่อ...ช่วย...อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อย...ได้มั๊ย?" สึนะพูดตะกุกตะกัก ทำให้มุคุโร่ยิ้มด้วยความขัน

"หากนั่นเป็นประสงค์ของวองโกเล่ล่ะก็...ผมยินดีจะทำตามเสมออยู่แล้วครับ" มุคุโร่พูดเอื่อยๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งตามเดิมอย่างว่าง่ายพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้า

หลังจากที่เด็กชายเรียกให้อีกฝ่ายนั่งลงแล้ว ก็นั่งเงียบ จ้องแก้วที่อีกฝ่ายยื่นมาให้อย่างเหม่อลอย

"เค้าว่ากันว่า...ถ้านอนไม่หลับ แล้วดื่มนมอุ่นๆ จะช่วยให้หลับง่ายขึ้นนะครับ.." มุคุโร่เปรยขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตปรากฏแววตาลังเลใจชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบแก้ว แล้วยกขึ้นดื่ม

ของเหลวภายในแก้วไหลเข้าปากอย่างช้าๆ ก่อนมือบางของคนถือจะชะงักกึกอย่างนึกอะไรขึ้นได้ จึงวางแก้วลง

"...นายใส่อะไรไว้รึเปล่าเนี่ย?" สึนะถามขึ้นหลังจากเผลอดื่มเข้าไปอึกใหญ่

มุคุโร่แย้มรอยยิ้มบางกับความรู้สึกที่ค่อนข้างจะช้าของอีกฝ่าย แล้วตอบ "ไม่ไว้ใจผมหรือครับ วองโกเล่?"

เด็กชายขยับนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตขึ้นสบก่อนตอบ "แล้วนายมันน่าไว้ใจมั๊ยล่ะ หา?"

"คึหึๆๆ นั่นสินะครับ...ผมมันไม่น่าไว้ใจนี่นา แต่ก็เอาเถอะ..ผมบอกก็ได้ว่าไม่ได้ใส่อะไรลงไป ที่ใส่ลงไปก็แค่..."

"เฮ้ย!! ไหนว่าไม่ได้ใส่อะไรไง!?"

ร่างสูงของเด็กหนุ่มสั่นกึกอย่างพยายามกลั้นหัวเราะ เล่นเอาสึนะหน้าร้อนผ่าว "ข...ขำอะไรของนาย!?"

"หึหึ..ผมยังไม่ทันบอกเลยนะครับว่าใส่อะไรลงไป คิดว่าผมจะใส่ยาพิษหรือไงครับวองโกเล่?"

"...งั้นนายใส่อะไรลงไป?" เด็กชายถามอย่างงงๆ

"ก็แค่...ยาเสน่ห์นิดหน่อยครับ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ นัยน์ตาสองสีฉายแววขบขันเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของอีกฝ่าย

ดูเหมือนยิ่งสึนะแสดงอาการตกตะลึงทำอะไรไม่ถูกเท่าไหร่ มุคุโร่ดูจะชอบอกชอบใจเสียเหลือเกิน

"คึหึๆๆ ดูเหมือนยานี่จะใช้ได้ดีทีเดียวนะครับ...สึนะโยชิ"

...อย่างนี้เรียกว่าดีบ้านพ่อแกเหรอ!!?...

เสียงทุ้มยังคงพูดเรื่อยๆ อย่างไม่สนใจอาการตกตะลึงของอีกฝ่าย "ปกติทุกคืนพอผมล้มตัวลงนอนมันก็หลับไปเลยอยู่หรอกนะ...แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ คืนนี้ถึงได้นอนไม่หลับขึ้นมา...วองโกเล่เป็นเหมือนผมหรือเปล่าครับ?"

เหมือนร่างเล็กจะดึงสติกลับมาได้ แต่ก็ยังไม่ครบนัก ตอบกลับไป "อ..เอ่อ...อื้อ..ปกติฉันก็หลับสนิทเหมือนกัน แต่คืนนี้นอนไม่หลับ"

เจ้าของนัยน์ตาสองสีส่งรอยยิ้มแปลกๆ มาให้ ก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้ง "ผมเคยได้ยินมาว่า...ถ้าคนเรารักกัน และเป็นห่วงกัน จะสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลแค่ไหน...คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ?"

"ห..หา? อ..เอ่อ..ก็น่าจะมีส่วนล่ะนะ แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?"

เจ้าของเส้นผมสีน้ำเงินแปลกตายิ้ม แล้วพูดด้วยโทนเสียงเดิม "โดยส่วนตัวแล้วผมเชื่อนะครับ.."

สึนะเลิกคิ้วขึ้น "คนอย่างนายเนี่ยนะ? เชื่อเรื่องพรรค์นี้ด้วย.."

"ก็หลักฐานมันตำตาอยู่นี่ครับ สึนะโยชิ...ไม่ให้ผมเชื่อยังไงไหว?"

"หลักฐาน...ตำตา...?"

มุคุโร่หัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ก็วองโกเล่ไงครับ..หลักฐาน..."

เด็กชายนั่งนิ่งหลังจากได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย พลางขมวดคิ้วคิดหนัก ก่อนใบหน้าเนียนจะขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เด็กหนุ่มนัยน์ตาสองสีหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางดังกล่าว

"จะบอกว่าที่วันนี้นายนอนไม่หลับเป็นเพราะฉันงั้นเหรอ?"

"ผมไม่ได้หมายความอย่างงั้นซักหน่อยครับ...แต่เป็นตัววองโกเล่เองต่างหากที่นอนไม่หลับ เพราะผมนอนไม่หลับ" มุคุโร่ยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้าของสึนะเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งจางหายได้ไม่นาน

...แหม...ก็มันหมายความได้อย่างเดียวนี่เนอะ?

"เอาล่ะ..นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมเองก็ชักจะง่วง...วองโกเล่ไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง" ไม่พูดเปล่า มุคุโร่เดินไปช้อนตัวเด็กชายขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย ซึ่งก็แหงอยู่แล้วว่าจะต้องมีปฏิกิริยาต่อต้าน

"ฮ..เฮ้ย!"

"ร้องเสียงดังเดี๋ยวคนอื่นจะตื่นเอาได้นะครับ" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ไม่จางหายไปจากใบหน้า

"งั้นก็ปล่อยฉันลงสิ!" ว่าอย่างงั้น แต่ก็ลดเสียงลงมากทีเดียว

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้วองโกเล่เพลียมากแล้ว เดินไปนิดเดียวไม่เป็นไรหรอกครับ" ดันตีความหมายไปคนละเรื่องซะได้...หรือว่าจงใจตีความหมายผิดแล้วฉวยโอกาส?

คิดมากไปอย่างงั้น แต่เด็กชายก็ยอมอยู่นิ่งๆ ให้ร่างสูงอุ้มไปแต่โดยดี โดยนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตของเด็กชายเองก็เริ่มปรือลงแล้ว...แถมยังมีหาวเสียหวอดใหญ่อีกต่างหาก ร่างสูงที่เห็นดังนั้นก็ขยับยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา

มุคุโร่วางเด็กชายลงบนเตียงและห่มผ้าให้อย่างเบามือ แววตาฉายแววขบขันเล็กน้อย เมื่อตอนนี้เด็กชายกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง

"ฝันดีนะครับ...สึนะโยชิ" ร่างสูงก้มลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของร่างเล็กที่ขยับตัวน้อยๆ ราวกับตอบรับ แล้วเคลื่อนริมฝีปากไปประทับที่หน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน

ร่างสูงถอนริมฝีปากออกอย่างแช่มช้าแล้วยืดตัวขึ้นยืน ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดใหญ่จนน้ำตาแทบเล็ด

"...ท่าทางจะเป็นผมซะล่ะมั้ง ที่นอนไม่หลับเพราะคุณ..." ร่างสูงยิ้มอ่อนโยนขณะมองร่างบางอีกครั้ง ก่อนจะหายตัวไปกับสายหมอกยามราตรี

"แล้วผมจะมาใหม่นะครับ...ท้องฟ้าของผม"

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

จบกันไปแล้วกับพล็อตนอนไม่หลับ..

ผมชิ่งก่อนล่ะนะ!!! = [] =

ติชมกันได้นะครับ!