Karl Wares

 (ภาค 1 เชิญจิ้มด้านขวาเลยครับ)

จิ๊บ จิ๊บ..

เสียงแว่วเข้าโสตประสาททำให้ผมลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือ...ต้นไม้

"ฝัน...อีกแล้วเหรอ?" ผมพึมพำเบาๆ ก่อนจะใช้ศอกยันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วสังเกตสิ่งรอบกายอีกครั้ง

รอบๆ ตัวผมตอนนี้เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวขจี แสงแดดอ่อนๆ เล็ดลอดผ่านหมู่ไม้เข้ามาพอให้มองเห็นทางได้ ตรงสุดสายตาเป็นแสงสว่างสีขาวที่เล็ดลอดมาแต่ไกล ผมหันกลับไปมองด้านหลังและพบว่าด้านหลังนั้นเป็นแนวต้นไม้ที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ จนไร้ซึ่งแสงสว่างเล็ดลอด

ผมถอนหายใจเฮือกแล้วตัดสินใจเดินตรงไปยังแสงสว่างเบื้องหน้า แม้ว่าหนทางจะดูยาวไกล แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก...ฝันนี้คงอีกยาวนาน

หลังจากเดินผ่านป่ามานานจนเหนื่อยก็มาถึงปลายทางจนได้ สิ่งที่สัมผัสได้เป็นอย่างแรกเมื่อมาถึงคือสายลมพัดแผ่วๆ ...ผมยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อตามใบหน้าแล้วมองไปรอบๆ

สวนดอกไม้ที่ผมเดาว่าเป็นแห่งเดิมปรากฏอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับโต๊ะเหล็กดัดสีขาวตัวเดิมตั้งอยู่กลางสวน หากแต่คราวนี้หาได้มีบุคคลเดิมนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น

ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ ก่อนจะมองไปรอบๆ เผื่อสองคนนั้นจะอยู่แถวๆ นี้...แต่ก็ไม่มี

"มาเดินเล่นหรือครับ?"

เสียงทุ้มที่ดังมาจากข้างหลังเล่นเอาผมที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ สะดุ้งโหยง ก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียง...เป็นเด็กหนุ่มร่างสูงผมสีน้ำเงินแปลกตากำลังแย้มรอยยิ้มประหลาดๆ

...มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?...

ผมพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วส่งยิ้มกลับคืนไปให้ตามมารยาท เด็กหนุ่มคนนั้นหัวเราะแปลกๆ ก่อนจะพูดเชิญผมให้ไปนั่งเป็นเพื่อนเขาที่โต๊ะเหล็กดัดสีขาว เขาชวนอย่างงี้ จะปฏิเสธก็คงจะเป็นการเสียมารยาทใชไหมล่ะ?

ผมเดินตามเด็กหนุ่มคนนั้นไปยังโต๊ะใจกลางสวน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง พลันชุดน้ำชาก็ปรากฏขึ้นมาบนโต๊ะ ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะสงบลงอย่างรวดเร็วเมื่อนึกได้ว่านี่เป็นความฝัน

เด็กหนุ่มตรงหน้าหัวเราะกับท่าทางของผม ก่อนจะยื่นถ้วยน้ำชาสีขาวที่มีควันลอยกรุ่นอยูเหนือถ้วยให้ผม " เชิญครับ.."

"ขอบคุณครับ..." ผมยิ้มแล้วตอบพึมพำ พลางเอื้อมมือไปยกถ้วยน้ำชามาจ่อไว้ที่ริมฝีปาก แล้วเป่าให้มันคลายความร้อน

เด็กหนุ่มมองมาอย่างงงๆ แล้วถาม "เอ๋?...ไม่ชอบดื่มตอนร้อนๆ หรือครับ?"

ผมส่งยิ้มแห้งๆ แล้วตอบ "แหะ แหะ...พอดีผมไม่ค่อยชอบของที่มันร้อนมากๆ น่ะครับ"

"เหรอครับ แต่ถ้าได้ทานตอนหน้าหนาวก็คงจะอุ่นนะ" เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินว่าแล้วยิ้ม ตอนนี้ผมพึ่งสังเกตว่าดวงตาของเขามีสองสี ...ข้างขวาเป็นสีแดง และข้างซ้ายเป็นสีน้ำเงิน

(เอ่อ...มันชักจะเข้าข่ายฟิกไปแล้วมั้งเนี่ย - -?)

"ครับ ถ้าได้ทานตอนหน้าหนาวคงจะอุ่น...เอ้อ จริงสิ...คุณชื่ออะไรครับ?" ผมตอบอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเด็กหนุ่ม ก่อนจะถามชื่อของคนตรงหน้า อย่างเพิ่งนึกได้ว่า ผมยังไม่รู้ชื่อคนที่ชวนผมมานั่งจิบน้ำชาท่ามกลางบรรยากาศดีๆ แบบนี้ด้วยเลย

เด็กหนุ่มหัวเราะก่อนตอบ "จริงสินะ คุณยังไม่รู้ชื่อผมเลยนี่นา...ผมชื่อ..." เสียงของเด็กหนุ่มตรงหน้าขาดตอนไป ก่อนผมจะพบว่า ตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่ในห้องของตัวเองซะแล้ว

"อ้าว...ยังไม่ทันจะรู้ชื่อเลย..." ผมพึมพำก่อนจะหาวออกมาหวอดใหญ่ แล้วลุกออกจากเตียงไปทำกิจวัตรประจำวัน

ที่สวนแห่งเดิม เด็กหนุ่มยังคงพูดต่อจนจบประโยค แม้ว่าคู่สนทนาของเขาจะหายไปแล้วก็ตาม "....ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

เสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งมาทางเขา ทำให้เขาหันกลับไปมอง ก่อนจะยิ้มให้กับผู้มาใหม่

"มาแล้วหรือครับ? ...วองโกเล่"

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

กร๊ากกกกกก สุดท้ายก็มีภาคต่อออกมาจนได้ TT w TT

ยังไงๆ ก็ยังไม่พ้นคู่นี้สินะ...ฮ่าๆๆ เอิ้กส์..

เด็กหนุ่มหัวน้ำเงินยังคงเป็นปริศนาเรื่องชื่อต่อไป...แต่คงมีคนเดาออกแล้วสินะว่าใคร (ถ้าอ่านการ์ตูนล่ะก็รู้แน่...แค่ผมสีน้ำเงินกับตาสองสีนั่นก็เป็นเอกลักษณ์พอดูแล้ว..)

(แล้วฟิกนอนไม่หลับ ทะเล หิมะ ล่ะครับ?)

เอ่อ...ไอ้สามเรื่องข้างบนนั่น เพิ่งเริ่มไปได้เรื่องเดียว และมันกำลังเปลี่ยนสถานะเป็นดอง... (ฮา)

เรื่องนี้จิ้นสด บรรยายสด แต่งสดครับพี่น้อง...รู้สึกบรรยายจะน้อยกว่าตอนแรกมากทีเดียว TT w TT

 ....

ฝึกกกกกกก ~~!!!

(เดี๋ยวว~!! แล้วจะไม่ฝึกวาดรูปแล้วเรอะ!?)

...จะวาดอะไรอีกดีล่ะ? ...เปิดหน้ากระดาษเปล่าๆ ทีไรก็เผลอวาดแต่สับปะรด = =

สับปะรดเต็มคอมไปหมดแล้ว ~ = w =

ติชมได้นะครับ! ^ ^

ปล. วันนี้ไปงานหนังสือมาแหละ (พูดให้ถูกคือเมื่อวาน) ซื้อหนังสือมาเพียบ! (แน่นอนว่ารวมถึงรีบอร์น...แต่มันไม่ครบชุดอ่ะ TT [] TT)