Karl Wares

แสงสว่างสีขาวบาดเข้าตา ทำให้ผมต้องกระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง ก่อนดวงตาสีเขียวจะเบิกกว้างกับภาพตรงหน้า

ทุ่งดอกไม้หลากสีสันขนาดใหญ่ ที่ไม่สามารถระบุอาณาเขตได้อย่างแน่ชัด เพราะมันทอดตัวยาวไปยังสุดสายตา ลับขอบฟ้าที่กว้างใหญ่...

ท้องฟ้าไร้ซึ่งดวงอาทิตย์ที่แผดแสงจ้าให้ความอบอุ่น แต่กระนั้นผิวหนังก็หาได้สัมผัสซึ่งความหนาวเหน็บ แต่กลับเป็นความอบอุ่น และเย็นสบายของสายลมที่พัดพาเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้มาเอื่อยๆ

ก้อนเมฆสีขาวเป็นปุยนุ่มลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้า เคลื่อนตัวไปช้าๆ ตามแรงของสายลม

นัยน์ตาสีเขียวมองไปรอบๆ ช้าๆ ด้วยความต้องการจะเก็บรายละเอียดทุกอย่างให้ขึ้นใจ...พลันสายตาก็ไปสะดุดอยู่กับสิ่งๆ หนึ่ง กลางทุ่งกว้าง

บุคคลสองคนนั่งอยู่บนโต๊ะเหล็กดัดสีขาวลวดลายสวยงาม บนโต๊ะมีถ้วยชาสีขาวสองใบวางอยู่...ควันสีขาวจากความร้อน ลอยขึ้นมาจากถ้วย ก่อนจะจางหายไปโดยสายลมที่พัดแผ่วๆ

หนึ่งคือบุรุษร่างสูงผมสีน้ำเงินเด่นแปลกตา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถสื่อความหมายได้ นัยน์ตากำลังจับจ้องไปยังฝ่ายตรงข้าม

ฝ่ายตรงข้ามที่ว่า...เป็นเด็กหนุ่มหรือเด็กสาวมิอาจบอกได้ ด้วยความที่ตัวผมอยู่ไกล และไม่อยากที่จะเข้าไปขัดขวางเวลาแห่งความสุขของคนสองคน..แม้ว่าทรงผมของเด็กคนนั้นจะสั้นและชี้ฟูคล้ายเด็กผู้ชาย แต่ด้วยความที่เป็นเด็กตัวเล็ก ร่างบาง และมีใบหน้าอ่อนหวานยิ้มแย้มอยู่เสมอ กับนัยน์ตาคู่โตสวย นั่นทำให้เขาไม่สามารถระบุได้ว่า เด็กคนนั้นเป็นหญิงหรือชาย...

เสียงหัวเราะอย่างสดใส ลอยตามสายลมมากระทบโสตประสาทเขา ทำให้รอยยิ้มที่ไม่ได้มีมานานเผยขึ้นอีกครั้ง

...เป็นความจริง...หรือความฝันกันนะ?

...ทำไมมันช่างเหมือนจริงซะเหลือเกิน...

ทั้งยามก้มลงสัมผัสกลีบดอกไม้ที่เนียนนุ่ม

ทั้งกลิ่นหอมของฤดูใบไม้ผลิ และดอกไม้อ่อนๆ ที่ลอยมาตามสายลม

ทั้งความรู้สึกยามสายลมปะทะใบหน้า

ทั้งแสงสว่างอ่อนๆ ที่แยงเข้านัยน์ตา

ทั้งเสียงหัวเราะของคนทั้งสองที่แว่วเข้าโสตหู

ผมยิ้มในแบบที่ไม่สามารถบอกเหตุผลได้ว่าทำไม ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินตรงไปยังสุดขอบฟ้า...

ทางที่เดินไปค่อยๆ มืดลง...ผมหันกลับไปมองข้างหลัง ที่ๆ มีแสงส่องมา

ตรงนั้นก็ยังคงเป็นทุ่งดอกไม้กว้าง...แต่ที่ๆ ผมยืนอยู่ตรงนี้...คือความมืด

...แบ่งแยกราวกับเป็นคนละโลก...

...ถูกแบ่งแยกราวกับเป็นภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้น...

ผมยิ้มกับความคิดของตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า เปลือกตาค่อยๆ หรี่ลง จนปิดสนิทในที่สุด...

แม้กระทั่งยามนี้...ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะที่สดใสนั้น...

แม้กระทั่งตอนนี้...ก็ยังคงได้กลิ่นอ่อนๆ ของดอกไม้...

หรือแม้กระทั่ง...เสียงทุ้มอ่อนโยนของใครบางคน...

"ถ้าคุณเหงาเมื่อไหร่...ก็มาได้เสมอนะครับ"

...ช่างเป็น...ความฝันที่ไม่อยากตื่นเสียจริงๆ ...

แสงอรุณของเช้าวันใหม่แยงเข้านัยน์ตา ที่ซ่อนอยู่หลังเปลือกตาบาง..ทำให้ผมต้องลืมตาขึ้น

ผมยิ้มบางๆ กับความฝันที่แสนจะเหมือนจริงนั่น แล้วลุกขึ้นจากเตียงอุ่นไปทำกิจวัตรประจำวัน

...ไม่ว่านั่นจะเป็นความฝัน หรือภาพลวงตา...

...มันก็เป็นความฝันที่ดีทีเดียว...

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

= =|||

 อย่าพึ่งถามผมว่าข้างบนนั่นคืออะไร เพราะผมเองก็ไม่อาจทราบได้ว่าผมเขียนอะไรลงไปเหมือนกัน

(อ้าว เฮ้ยย!!)

จริงๆ แล้วอยากเขียนแค่ช่วงบนๆ น่ะ

อยากลองบรรยายถึงสถานที่แห่งหนึ่งเท่านั้น

แต่กลัวมันจะค้างๆ คา เลยแต่งสดต่อ = =''

(จริงๆ ทั้งหมดนั่นก็พิมพ์สด...)

ตอนสุดท้ายมันเลยดูมั่วๆ อย่างที่เห็น...

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองต้องการสื่ออะไร - -*

!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!!~**~!

ปล.1 ติชมได้เน้อ

ปล.2 หาแบบนี้แต่งอีก ฝึกบรรยายดีกว่าเรา...

ปล.3 ...จริงๆ แล้วเรื่องนี้มีอะไรแอบแฝงนิดหน่อย  ...ไม่ได้แอบแฝงแบบซ่อนไว้ด้วย

(ลองเดาดูก่อนเน้อ แล้วค่อยดูเฉลยที่ซ่อนไว้ )

ปล.4 นี่คงเป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบ....?

ปล.5 ผมอยากฝันเห็นอะไรแบบนี้บ้างจัง  

>>> มันแอบเป็น 6927 ล่ะ...