Karl Wares

ตอนเย็นนั่งพิมพ์ๆอยู่ไฟดับเลย T T
เฮ่อ เอาใหม่ๆ ดีกว่าเดิม ^^

ที่เรียนๆไปมันไม่ได้ใช้ เรียนไปแล้วลืมก็จริง
แต่ในเมื่อเป็นหลักสูตรบังคับก็ต้องทำใจไปก่อน
โชคดีอาจรุ่นลูกหลานโน่น ถึงจะพัฒนา - -

เรื่องงานลองทำตารางเวลางานให้ตัวเองดู
วันนี้ทำงานนี้ รุ่งขึ้นทำงานไหนมั่ง
ดูกำหนดส่ง ความสำคัญ แล้วก็แบ่งๆทำไป
ตั้งแต่วันที่ได้งานมาเลย แบบถ้ายังค้างคา
มันจะมีงานใหม่มาเรื่อยๆอ่ะสิ แล้วมันจะเยอะเกิน ทำไม่ทัน

แต่ถ้างานมันเยอะจริงๆจนเสียสุขภาพจิต
หรือทำไม่ไหว บางงาน
ส่งเกินกำหนดไปหน่อยคงไม่เป็นไร
บางงานทำไม่ได้ไม่อยากทำ
ก็ไม่ทำสักงาน 2 งานก็ไม่ซีเรียส ^^

** สำคัญมากที่งานกลุ่ม **
แบ่งงานดีๆนะ อย่าทำคนเดียว
อย่าทำเกินความสามารถ
แล้วก็อย่าให้ใครดูดงาน
แบ่งๆกันทำส่วนที่ถนัดไปดีกว่า
เพื่อตัวเราเองและเพื่อคนอื่นด้วย
อย่าสนับสนุนคนบางประเภทนะ

แล้วอย่าลืมให้เวลาตัวเองเสมอ
ทำอะไรที่ชอบทุกวัน ไม่ว่าจะยุ่งยังไง
ก็ต้องมีเวลาให้ตัวเองพักบ้าง
เพราะไอ้งานพวกนี้กับการเรียน
มันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต
อะไรที่มันมากเกินไปน้อยเกินไปมันก็ไม่ดี
พอดีๆดีกว่านะ

สิ่งสำคัญที่ต้องทำก็คือ
รู้จักตัวเอง..รู้ว่าชอบอะไร
อยากทำอะไร เป้าหมายคร่าวๆ
แล้วก็ไม่ยึดติด กล้าเดินในทางที่อยากเดิน
เพราะคนรอบข้างไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดกาล

ให้เวลากับการเรียนวันๆเยอะพอแล้ว..
ทั้งวันเชียวนะ เสียเวลาเนอะ
ยังไงก็ลืม ลองคิดไปสิ 2 ปีที่แล้ว
จำอะไรได้มั่ง - -'' ไม่คุ้มเท่าไหร่เลย
เอาแต่รีบๆสอนเรียนให้ทันตามหลักสูตร

ไหนกลับมาจะต้องมากินข้าวอาบน้ำ
อยู่กับที่บ้าน ยังมีงานมาให้ทำอีกเหรอเนี่ย
-*- .. ทำๆแล้วก็นอนพอดี
ทำให้เด็กส่วนใหญ่ไม่มีเวลาจะคิด

ตัวเองก็ยังไม่รู้จัก...

การที่นั่งไร้สาระว่างๆ ทำอะไรที่ชอบ
ทำอะไรที่อยากทำนั่นแหละ ใช่เลย
ให้สมองได้พักได้คิดอะไรทั่วไปมั่ง
จะทำอะไรก็ทำให้พอใจ ถึงจุดๆนึงแล้ว
อะไรๆก็จะมาเอง

-*-.. เอ บ่นอะไรอยู่เนี่ยยย T T
เอาอีกละ ยาวเลย ไม่เป็นไรนะ

^^ เอาเป็นว่าไม่ต้องเครียดมากนะ
สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ ค่อยๆทำไปยังไงมันก็ต้องเสร็จสักวัน
มีอะไรก็ทักมาละกันนะ
- - อยู่เป็นบุคคล Online เสมอ

แย้กกกกกกก ตายๆๆๆ
พิมพ์ไปยาวกว่าเอ็นทรี่นี้อีก T^T

ช่องคอมเม้นก็จึ๋งนึง
ก็พิมพ์ๆเว้นบรรทัดพิมพ์ๆไป
ไม่คิดว่ามันจะยาวขนาดนี้

เอาเถอะ แก้ไม่ได้แล้ว
สู้ๆนะน้องอิม

อ. อยากให้เราเข้มแข็งอะครับ เลยให้งานเยอะๆ
เจองานหนักกว่านี้จะได้ไม่ท้อ ว่าไปนั่น ฮ่าๆ
สู้ๆ ละกันเน้อ พอมันผ่านไปได้ เรามองย้อนไปมันน่าภูมิใจนะ ที่กะดึ๊บคลานๆ ผ่านช่วงยากๆ มาได้
ส่วนที่ว่าเรียนไปแล้วได้อะไร ได้รู้ว่าเราไม่ชอบด้านนี้ไงครับ เฮือก..

ที่ข้องใจคือ เขาคิดมาทำให้วุ่นวาย สงสัยไปเรื่อยๆสิ ไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด มนุษย์ละน้อ...ชีวิตนี้มันทำไมกันล่ะเนี่ย....

แล้วฉันพูดงี้ มันให้กำลังใจหรือบั่นทอนล่ะเนี่ย (ไอ้นี่กำลังใจไม่เป็นกะเขาเล้ย)